Friday, May 30, 2008

தீயிலிட்ட மெழுகானேன்...



மணமுடித்து மறுவீட்டில்
வாழச்செல்லும் வேளை...
அழத்துடிக்கும் கண்களை
அடக்கியும் இதழ்துடிக்க

முகம்பார்க்கத் தெம்பின்றி
வேறெங்கோ வெறித்தபடி
எத்தனை சினம் வரினும்
பணிந்திடம்மா என்றார் தந்தை...

முந்தானைச் சேலைக்கு
விழிநீரைக் கொடுத்துவிட்டு
ஆறாத துயர்வரினும்
சகித்திடம்மா என்றாள் அன்னை...

என்னாளும் சண்டையிடும்
என்னருமை அண்ணன்கூட
யாரென்ன சொன்னாலும்
பொறுத்துக்கொள் என்றுரைத்தான்...

பொறுப்பின்றி என்னுடனே
போட்டியிடும் தங்கைகூட
விரும்பாத நிகழ்வினிலும்
விட்டுக்கொடு என்றுசொன்னாள்...

அத்தனைபேர் அறிவுரையும்
அப்படியே சுமந்துகொண்டு
அத்தானின் கரம்பிடித்து
அவர்வீட்டில் குடிபுகுந்தேன்...

சொல்லாத துயரமெல்லாம்
சேர்ந்து ஒன்றாய் வடிவெடுத்து
குத்திக்கிளறி என்னைக்
கூண்டிலிட்ட கைதியைப்போல்

நகையென்றும் பணமென்றும்
நாட்டாமை செய்தவேளை
சிதைத்தென் சுயமதியைக்
காலடியில் அழுத்திவிட்டு

மருமகளாய் எண்ணாமல்
மகளாக மனம்பொறுத்து
புதுவாழ்வைச் செம்மையாகப்
பேணும் முயற்சியுடன்

நகைக்கத் தலைப்பட்டேன்
முயற்சியில் தோல்வியுற்று
திகைத்துக் கதறிவிட்டேன்
தீயிலிட்ட மெழுகானேன்...

8 comments:

  1. அழகாக இருக்கிறது

    ReplyDelete
  2. நன்றி திகழ்மிளிர்!

    ReplyDelete
  3. //மருமகளாய் எண்ணாமல்
    மகளாக மனம்பொறுத்து
    புதுவாழ்வைச் செம்மையாகப்
    பேணும் முயற்சியுடன்

    நகைக்கத் தலைப்பட்டேன்
    முயற்சியில் தோல்வியுற்று
    திகைத்துக் கதறிவிட்டேன்
    தீயிலிட்ட மெழுகானேன்...//

    உணர்வுகளை உருக்கும் வரிகள். கவலைகள் கவிதைகளில் மட்டுமே இருந்தால் வரம்:)

    ReplyDelete
  4. நன்றி ரசிகன்...

    அங்கே இங்கே என்று எங்கும்தான் இதுபோன்ற நிகழ்வுகளைப் பார்க்கிறோமே...

    -வரம் பெற்ற நிறைவில்
    சுந்தரா

    ReplyDelete
  5. சூப்பர்... அருமையாக வந்திருக்கிறது...

    ReplyDelete
  6. வருகைக்கும் கருத்துக்கும் நன்றி ச்சின்னப்பையன் :)

    ReplyDelete
  7. அருமையான கவிதைக்கு நன்றி சகோதரி.

    ReplyDelete
  8. மனம் நிறைந்த நன்றிகள் ரங்கன்@ ராதாகிருஷ்ணன் :)

    ReplyDelete