Wednesday, February 16, 2011

ஒரு கவிஞனின் கதை


வார்த்தைகளுக்கிடையே சிக்கிய
வாழ்க்கையின் துயரமும்
எழுத்துகளுக்கிடையே சிக்கிய
ஏழ்மையின் வலிகளும்
வரிகளுக்கிடையே சிக்கிய
பிரிந்துபோன உறவுகளும்
அவனைக் கவிஞன் என்று
ஊருக்கு அடையாளம்காட்ட,

காலியாய்க் கிடந்த
சமையலறைப் பாத்திரங்களையும்
மூளியாய்க் கிடந்த
முகத்தையும் கழுத்தையும் காட்டி,
காசுக்குப்பெறாத மனுஷனென்று
கணவனை
அடையாளம்காட்டினாள் அவள்...

வாழ்க்கையில் தொலைத்ததை
வார்த்தைகளில் பிடித்த மகிழ்ச்சியில்
அவன் வாழ்ந்துகொண்டிருக்க,
வார்த்தைகளைக் கண்டெடுத்து
அவனை 
வருத்துவதே வாழ்க்கையென்றிருந்தாள் அவள்!

9 மறுமொழிகள்:

அம்பிகா said...

வாழ்க்கையில் தொலைத்ததை
வார்த்தைகளில் பிடித்த மகிழ்ச்சியில்
அவன் வாழ்ந்துகொண்டிருக்க,
வார்த்தைகளைக் கண்டெடுத்து
அவனை
வருத்துவதே வாழ்க்கையென்றிருந்தாள் அவள்\\
யதார்த்தம்.

Kurinji said...

அருமை !

குறிஞ்சி குடில்

அமைதிச்சாரல் said...

யதார்த்தம்..

ராமலக்ஷ்மி said...

மிக நன்று சுந்தரா.

S.Sudharshan said...

யதார்த்தமான வரிகள் வாழ்த்துக்கள் :)

kamaraj said...

யதார்த்தமும் கவிதையும் ஒன்றாகிறது உங்களிடம்.

சென்னை பித்தன் said...

பிரிக்க முடியாதது-வறுமையும்,புலமையும்--ஒரு திரைப்பட வசனம்.
அதை யதார்த்தமாக வெளிப்படுத்தும் அருமையான கவிதை!

Chitra said...

வாழ்க்கையில் தொலைத்ததை
வார்த்தைகளில் பிடித்த மகிழ்ச்சியில்
அவன் வாழ்ந்துகொண்டிருக்க,
வார்த்தைகளைக் கண்டெடுத்து
அவனை
வருத்துவதே வாழ்க்கையென்றிருந்தாள் அவள்!



....மிகவும் நேர்த்தியாக வார்த்தைகளை கோர்த்து, அதில் அர்த்தம் சேர்த்து.... அசத்திட்டீங்க....

Philosophy Prabhakaran said...

அருமையான வார்த்தை பிரயோகங்கள்... நன்று...

Post a Comment

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails