விடியாத வானம்

அதிகாலை இருளில்,

அவிகிற இட்டிலிகளோடு தொடங்கும்

அவளது அன்றாடப் பிழைப்பு...

தின்று முடித்துவிட்டுச்

சில்லறையைத் தேடுகிறவரும்

நின்று மெதுவாகக்

கடன்சொல்லக் காத்திருப்பவருமாக

என்றைக்குமே அங்கு

கூட்டத்துக்குக் குறைவிருக்காது...

கன்று தொலைவிருக்கக்

கட்டியிருக்கிற பசுவைப்போலக்

கண்கள் இரண்டும்

துணித்தொட்டிலை வருடிவர,

ஒன்றுக்குக்குப்போன குழந்தையின் ஈரம்

உட்கார்ந்து வேகிற

அவள் மனசை உறுத்தும்...

நின்று கதைபேசி,

ஒன்றுமில்லாததற்குச் சண்டையிட்டுப்

பண்டைய பெருமைகளைப்

பேசிப்பேசிக் காலந்தள்ளும்

ஒன்றுக்கும் உதவாத

உடையவனை நினைக்கையில்,

மென்று விழுங்கிய 

சோகம்வந்து விழிநிறைக்க,

வென்றுவிட வேண்டும்

வாழ்க்கையை என்கிற

என்றுமிருக்கிற 

ஏக்கம் மட்டும் மிச்சமாக,

தின்று தொலைக்கிற 

சுமைகளுக்கு மத்தியில்

என்றைக்குமே அவள் வானம்

விடியலை எதிர்பார்த்தபடி...

***