ஞாயிறு, 30 ஆகஸ்ட், 2020

வீதியில் ஒரு வெள்ளை நாய்!


மழையில் மூழ்கி எழுந்த
மாநகரத்துச் சாலையில்,
எதையோ தேடி
அலைந்துகொண்டிருந்தது அது...

கொஞ்சம் தரையிலும்
மீதி முகங்களிலுமாய்
இங்குமங்கும் அலைந்தன
அதன் இரு கண்களும்...

சிரிக்க முடிந்திருந்தால்
அதுவும்கூடச் சிரித்திருக்கும்,
சிரிப்பையே மறந்துபோன 
சில மனிதர்களைக் கண்டு...

நெருப்புப் பற்றிய பரபரப்போடு,
நேரச் சக்கரத்தைத்
துரத்தி நடந்தவர்களின்
காலருகில் சென்று
கூடவே நடந்தது...

உண்டு சுருட்டிய
காகிதக் குப்பையொன்றைப்
பந்தென்று நினைத்துப்
பாதையில் உருட்டியது...

அம்மாவின் கைப்பிடித்து
அழுதபடி நடந்துசென்ற
சின்னக் குழந்தையொன்றைச்
சோகமாய்ப் பார்த்தது...

வீசி எரியப்பட்ட
வெண்குழல் வத்தியொன்றைத்
தாவிக் கவ்வியது
தகிக்குமென்று அறியாமல்...

சுட்டது நெருப்பு...பட்டது காயம்...
பட்டுக்குட்டி போல
வீட்டிலே வாழ்ந்ததெல்லாம் 
சட்டென்று நினைவுவரக்
கத்தி அழுதது...

சுற்றிலும் யாருமில்லை,
அதன் 
சோகத்தைப் புரிந்துகொள்ள! 

(* வெண்குழல் வத்தி - சிகரெட்*)

- சுந்தரா



6 கருத்துகள்:

  1. ஆஹா...அருமை நாங்கள் புரிந்து கொண்டோம்..வாழ்த்துகளுடன்..

    பதிலளிநீக்கு
    பதில்கள்
    1. வாழ்த்துக்களுக்கு மிக்க மகிழ்ச்சியும் நன்றியும் ஐயா!

      நீக்கு
  2. நான்காண்டு கால மௌனம் கலைத்தமைக்கு நன்றி...தொடர வாழ்த்துகள்.

    பதிலளிநீக்கு
  3. வாயில்லா ஜீவனின் மனநிலையைக் கண் முன் கொண்டு வருகிறது கவிதை.

    மீண்டும் இங்கே பதியத் தொடங்கியது பார்த்து மகிழ்ச்சி. தொடர்ந்து நிறைய எழுதுங்கள்.

    பதிலளிநீக்கு