குறிஞ்சி மலர்கள்

தாய்மைக் கென்றே  சில தனித்தன்மைகள் இருக்கிறது.. வயிற்றில் சுமக்கையிலே  ஒரு  வரம் கிடைத்த பெருமை வரும்... பிள்ளை மடியிறங்கித் தவழ்கையிலோ  மாபெரும்  மகிழ்ச்சி வரும்...  தோளிலே பிள்ளையுடன்  தெருவிறங்கி நடக்கையில்  முன்னெப்போது மில்லாத   ஒரு தன்னம்பிக்கை தானேவரும்... தாயின் கரம்பிடித்துத்  தான் நடந்த மகளொருத்தி  தன்னையும் அதுபோல உயர்த்திக்கொள்ளுகிற தருணம் அது... அட, என்னை விடுங்கள்... அது  அவளுக்கும் அப்படித்தானென்று அறிகையில்  ஆச்சர்யம்தான் மிஞ்சியது... பிறந்ததிலிருந்தே அவளைப் பார்த்துப் பரிச்சயமுண்டு, பெற்றவளின் பின்னாலேயே  சுற்றிச்சுற்றி வருவாள்...  ஆனால், என்னவோ தெரியவில்லை... என்னுடைய குரல் மட்டும் ஏனோ  அச்சுறுத்தும் அவளை... உடன்பிறந்த இரண்டுபேரும் வளர்ந்து இடம் பெயர்ந்தாலும் அவளுக்கு மட்டும்  எப்போதும் அம்மாதான்... சட்டென்று ஒருநாள் சன்னல...

காலையிலிருந்து, கண்ணாடியைத் தேடுறேன், எடுத்துத் தரணும்னு யாருக்கும் தோணலை, கடுப்பாகச் சொல்லிவிட்டுப் படுத்துக்கொண்டார் தாத்தா... என்னோட வீட்டுப்பாடத்தை எப்பதான் சொல்லித்தருவே? எழுதுகிற ஏட்டிலிருந்து கழுத்தைத் திருப்பி, ஏறிட்டுப் பார்த்துவிட்டு வீறிட்டான் தம்பி... சட்டையைத் துவைக்கச்சொன்னேன் அதைத்தான் செய்யவில்லை, இஸ்திரிபோட்டாவது எடுத்துவைத்திருக்கலாம் கட்டைக் குரலில் கத்திக்கொண்டிருந்தான் அண்ணன்... நாளைக்கும், இட்டிலி யென்றால் என்னை விட்டுவிடு, பட்டினியாய்க் கூடப் பள்ளிக்கூடம் போகிறேன், எட்டிப்பார்த்துவிட்டு எரிந்துவிழுந்தாள் அக்கா... ஒற்றைத் தலைவலி உலுக்கியெடுத்தாலும் தலையில் கட்டுப்போட்டுக்கொண்டு கருமமே கண்ணாயிருந்தாள் அம்மா... கிட்டப்போய் அருகிருந்து நெற்றியை வருடிவிட்டு, சற்றுநேரம் படு அம்மா சரியாப்போயிடும் என்றேன், கட்டிக்கொண்டாள் என்னை... என் சட்டையை நனைத்தது அவள் கண்ணீராயிருக்குமோ??? -சுந்தரா

அக்கம்பக்கத்திலிருப்பவர்களெல்லாம் அவளை அனாதையென்றுதான் அழைக்கிறார்கள்... அவள் பேரென்ன எதுவென்ற பெரிய அக்கறையின்றி, அவளை அநாதையென்று சொல்லித்தான் அடையாளப் படுத்துகிறார்கள்... பெற்றவொரு பிள்ளையையும் நோயிலே தொலைத்தபின், மற்றபிள்ளை யெல்லாம் தன் மகனென்றே நினைத்தவள்... அடிக்கிற காற்றுக்கூட அன்புக்குக் கட்டுப்பட்டு, அவள் குடிசையின் கூரைக்குள் கொஞ்சநேரம் தங்கிப்போகும்... ஆனால், உண்ணவும் குடிக்கவும் அவள் என்னசெய்கிறாள் என்று யாருமே யோசித்ததில்லை... அவளைச் சுற்றமென்று யாரும் சொல்லியழைப்பதில்லை, ஆனால் மற்றவர் துயரங்களில் அவள் முதலாக வந்துநிற்பாள்... முற்றத்து மரத்துக்கும் அதில் தங்கும் பறவைக்கும் கட்டுப்பாடில்லாத கருணையைக் காட்டுவாள்... ஓடையின் மீன்களுக்கு ஒருகைப் பொரியும், ஓரத்துப் பிள்ளையாருக்கு ஒன்றிரண்டு மலர்களுமாய், ஊரிலுள்ள எல்லாவற்றிற்கும் உறவுசொல்லி அருகிருப்பாள்... தேடாத தெருநாய்க்கும் வீடில்லாப் பூனைக்கும் இருக்கிற தன் சோற்றை இல்லையென்னாமல் கொடுப்பாள்... ஆனால் படுக்கவும் பாயின்றிப் பாடுபடும் அவளை, அதிர்ஷ்டக்கட்டை யென்று அலட்சியப்படுத்துகிறார்கள் மக்கள்!