இடுகைகள்

கவிதைகள் லேபிளைக் கொண்ட இடுகைகளைக் காட்டுகிறது

மதிய விடுப்பு!

பத்து நிமிஷம் தாமதமாய் ஆனதுக்கு இத்தனை சத்தம்போட்டிருக்கக்கூடாது... பார்த்துப் பார்த்து சமைத்துக் கொடுப்பவள் அவள், என்ன சாப்பிட்டாளென்று கண்டுகொண்டதில்லை... படுக்கிறவரைக்கும் ஓடியாடி உழைக்கிறவள் உறங்கினாளா என்று ஒருநாளும் யோசித்ததில்லை... திறக்க மறுத்த சாப்பாட்டுப் பாத்திரத்தைத் வலிந்து திறக்கையில் உள்ளே நிறைந்திருந்தது அவள் கைமணம்... அவள் ஒருவேளை, அழுதுகொண்டிருப்பாளோ? திறந்த பாத்திரத்தை திரும்ப மூடச்சொன்னது மனசு... முதலாளி திட்டினாலும் பரவாயில்லை, இன்று, மதியச்சாப்பாடு மனைவி கூடத்தான்!

பலசரக்குப் பட்டியல்!

ரெண்டு கிலோ அரிசி ரெண்டேரெண்டு தேங்காய் அரைக் கிலோ வெல்லம் அதே அளவு பருப்பு அம்பது கிராம் நெய்யி அதில பாதி முந்திரி ரெண்டு ரூபாய்க்கு ஏலம் ரெண்டோ மூணோ பழம் மனைவி சொல்லச்சொல்ல மகள் எழுதிக்கொடுத்தாள்... எழுதி நீட்டிய காகிதத்தில் பிள்ளையார் சுழி தவிர எல்லா இடத்திலும் நிழலாகத்தெரிந்தது, பாக்கி கேட்டு நச்சரிக்கும் பலசரக்குக் கடைக்காரரின் முகம்.

பூக்களைச் சிதைக்காதீர்கள்!

என்றைக்கும்போல் அவன் இரைந்து கொண்டிருந்தான் அவளைச், 'சண்டைக்கு வாடி' என்றழைக்கிற தோரணையில்... "இன்றைக்கும் என்னிடத்தில் தோற்பாய் நீ" என்பதுபோல், கண்டுகொள்ளாமல் கர்வமாய் அவன் மனைவி... ஒன்றுக்கும் உதவாத ஆணவத்தைக் கட்டிக்கொண்டு தினம் சண்டைக் காட்சிகளை அரங்கேற்றிப் பார்த்திருக்க, காதலும் கனிவுமாய் அமைத்துக்கொண்ட வாழ்க்கை இன்று, துடுப்புகளைத் தொலைத்துவிட்டுச் சுற்றுகிற படகாக... எந்த நேரத்தில் மூழ்குமோ என்று அஞ்சி, சொந்தங்கள் தேடிப்போய் பெற்றவர்கள் சொல்லியழ, இவை எதுவுமே புரியாமல், தாய்மடியின் வெறுமையில் துவண்டுபோன கன்றுகளாய், யார்மடியில் புதையவென்று புரியாமல் தவிக்கிற பிள்ளைகள்... இப்படியே, காசும் கர்வமும் சபலமும் சங்கடமுமாய் வீட்டுக்குள் வெடிக்கிற போராட்டச் சத்தத்தில், ஒடுங்கிப் போகின்றன ஒன்றுமறியாத சின்னப்பூக்கள்.

தீபாவளி மிச்சங்கள்

விடிய விடிய விடாத வேட்டுச்சத்தம்... உறங்கிவிட்ட அம்மாவின் தலைப்பினைப் பிடித்தபடி, காதுகளை மூடிக்கொண்டு கண்திறந்து படுத்திருந்தான் மகன்... சிதறிய வாணங்கள் இடைவெளியில் தெரிந்தபோது, கூரையிலும் விழுமோவென்று பதறித்தான்போனது மனசு... உறக்கமில் லாதவனின் உள்ளம் புரிந்ததுபோல் புகையோடு விரைவாகப் புலர்ந்தது புதுப்பொழுது... ஆளரவ மில்லாமல் உறங்கிக் கிடந்தது வீதி... அங்கே, வெடிக்காத சரவெடி அடிக்காத பொட்டுவெடி எரியாத மத்தாப்பூ விரியாத பூச்சட்டி ஏதாவது கிடைக்காதா என்ற ஏக்கம் தலையெடுக்கக் காகிதக் குப்பையைக் கண்களால் துழாவுகிறான், கால்சட்டை நழுவிவரக் கைப்பிடித்த சிறுவனவன்...

புதிதாய்ப் பிறந்தவன்

மருத்துவமனைப் படுக்கையில் அவள் வலியால் துடித்துக்கொண்டிருந்தாள்... அடுக்களையில் தவறிவீழ்ந்து அடிபட்டுக் கிடந்தவளை அடுத்தவீட்டார் ஓடிவந்து மருத்துவ மனையில் சேர்க்க, குடித்துவிட்டு நள்ளிரவில் வீடுவந்தான் கணவன் அவன்... துணையாரு மில்லாமல் நிறைமாதம் சுமந்த அவள் வலிகொண்டு வேதனையில் நிலைகுலைந்து போயிருந்தாள்... அவள் நிலைகண்ட அதிர்ச்சியில் அவனுக்கு மனசைவிடச் சட்டென்று தெளிந்தது போதை... வெளிர்த்த முகமும் துளிர்த்த கண் நீருமாய் அவளைப் பார்க்கையில் என்னவோ செய்தது அவனுக்கு... ஆனால் அவள், துடிக்கவைத்த வலியையும் பொருட் படுத்தாதவளாய், அடுத்து ஒரு பிறவி வந்தால் அதிலும் உங்களோடு வாழவே விருப்பமென்றாள்... "பைத்தியக்காரி... நேற்றுவரை நான் நிறையப் படுத்தினாலும் கேட்கிறாள் பார்" என்று அவன் தனக்குள் வியந்தபோது கேட்காமலே துளிர்த்தது கண்ணீர்... "பிதற்றாமலிரு" என்று அவளை அதட்டிவிட்டு மருத்துவரை அழைக்கிறேன் என்று அவன் எழுந்தபோது, "இதை மட்டும் கேளுங்கள்" என்று கரம்பிடித்து நிறுத்தினாள் அவனை, நின்று திரும்பினான்... அடுத்துவரும் பிறவியில் ஆணாக நானும், நானாக நீங்களும் பிறப்பெடுக்க வேண்ட...

இவள்...இல்லத்தரசி!

காலை எழுந்தவுடன் கையில்தந்த காப்பியை பத்திரிகை விலக்காமல் ரசித்துக் குடித்துவிட்டு, குளிப்பதற்கு இதமாகக் கலந்துவைத்த சுடுநீரை அலுக்காமல் பாட்டோடு அனுபவித்துக் குளித்துவிட்டு, மடிப்புக் கலையாமல் எடுத்துவைத்த ஆடையினைக் கலைத்துப் போட்டுவிட்டு வேறு உடை தேர்ந்தெடுத்து, கண்ணாடி முன்நின்று கவனமாய்த் தலைதிருத்தி, பின்னாலே முகம்திருப்பி உணவுக்குக் குரல்கொடுக்க, எல்லாமே ரெடியென்று எடுத்துவைத்துப் பரிமாறி கண்ணாடிக் குவளையிலே குடிப்பதற்கு நீரூற்றி, பின்னாலே குரல்கொடுத்த பிள்ளையை அதட்டிவிட்டு, காலுக்குச் செருப்பையும் கவனமாய்த் துடைத்துவிட்டு, மேலே நிமிர்ந்தவளின் முகத்தையும் பார்க்காமல் செல்பேசிச் சிணுங்கலுடன் கணவன் வெளியில்செல்ல, களைத்துக் கதிரையிலே சரிந்து அமர்ந்தவளை அழைத்தது ஒரு குரல்... அடுத்ததொரு ஏவலுக்காய்.

அவளை...இப்படித்தான் அழைக்கிறோம்!

ரெண்டுமூன்று வருஷங்களாய் இங்கேதான் இருக்கிறாள்... வந்தபோது வைத்திருந்த புன்னகை மாறாமல், என்ன வீட்டில் சொன்னாலும் எதிர்வார்த்தைபேசாமல்... விருந்தினர்கள் வந்தாலும் வேறுபாடு பார்க்காமல், வேலை மிகவென்றாலும் முகச் சுளிப்புக்காட்டாமல்... கண்ணையும் கசக்காமல் காசெதுவும் கேட்காமல் தன்னுடைய நோவுக்காய் விடுமுறையும் எடுக்காமல்... சொல்லுவ தெல்லாமும் செய்து முடித்துவிட்டு இன்னமென்ன இருக்குதென்று எதிர்பார்த்து நிற்பதுபோல்... என்ன பிறவியிவள் என வியக்கவைத்தவளை... 'அம்மா' என்றழைக்கிறான் என்மகன், 'அடியே' என்றழைக்கிறேன் நான்...

மௌனம்

படம்
அவள், இழை பிரிந்த சேலைக்காரி, களைபறிக்கும் வேலைக்காரி... கழனியிலே களைபறித்துக் காசுகொஞ்சம் சேர்த்துவைத்துக் கைநிறைய வளையல்போட்டு அழகுபார்க்கும் ஆசைக்காரி... வயிற்றுக்குள் வளருகிற மழலையின் காதுக்கு வளைச்சத்தம் பிடிக்குமென்று தெரிந்தவர்கள் சொல்லிவிட ராவோடு பகல் உழைத்து வளையல் வாங்கி அணிந்துகொண்டாள்... அலுத்துவந்த கணவனுக்கு அன்னம் சமைக்கையிலும், துவைத்துவைத்த ஆடைகளை விசிறி உலர்த்தையிலும் குலுக்கிவிட்ட வளையல்களின் சிரிப்பொலியில் மகிழ்ந்துபோனாள் வாழ்க்கையின் வல்லினங்கள் வருத்திவிட்டுப் போகையிலும் உழைத்துவரும் காசில்தினம் உணவுக்கே திணறினாலும், அத்தனையும் உதறிவிட்டு மழலைக்குக் காத்திருந்தாள்... தாய்வீட்டில் போட்டுவிட்ட தங்கத் தோடெடுத்து மார்வாடிக் கடையில்வைத்து மருத்துவம் பார்த்தபின்னர், தாயாகித் தன்மகனை வீட்டுக்குக் கொண்டுவந்தாள்... பசிவயிற்று ஏழைக்குப் பாயாசம் கிடைத்ததுபோல் நசிந்துபோன அவள்விழிகள் மகிழ்ச்சியைக் கொப்பளிக்க, கண்ணிறைய மகனைக்கண்டு கர்வமாய் வளர்க்கலானாள் தொட்டிலிட்டுத் தூங்கவைத்தாள் துயர்மறந்து பாட்டிசைத்தாள் முட்டியிட்டுப் பிள்ளை தவழும் பருவம்வர முடியிறக்கி சாமிக்கு வேண்டுதலும் ...

தேர்தலும் ஒரு காலநிலை!

ஒற்றை இரவினில் உருவான தார்ச்சாலை கட்சிக்கொடி நிறத்தில் இலவசமாய் நூல்சேலை எதிர்க்கட்சி வந்தால் என்ன கிடைக்குமென்று கதிரறுக்க மறந்தபடி கதைபேசும் வீண்வேலை நேற்றுவரை இங்கே காற்றுவந்த குழாய்களிலே ஆற்று வெள்ளமெனப் பெருகிவரும் நீரின்அலை கட்சி வேட்டிகள் சகதியிலே கரைபுரள சாதிகளின் பெயர்சொல்லிப் பெருந்தலைகள் பேசும்விலை முந்தைய ஆட்சியிலே மறைந்திருந்த ஊழலெல்லாம் சந்தியிலே கிழித்துக் கடைவிரிக்கும் மாயவலை பற்றவைத்த குடிசைகளின் தணல்சூடு தணியுமுன்னே சட்டெனவே தயாராகும் ஏழைகட்கு வீட்டுமனை வேனில் வசந்தமென்று வந்துபோகும் பருவமென இந்திய நாட்டினிலே தேர்தலும் ஒரு காலநிலை!!!

விடுதலை நாள்!!!

குண்டு துளைக்காத கண்ணாடி மேடை கண்கொத்திப் பாம்பாய் நாற்புறமும் காவலர்கள் குண்டுகள் முழங்கி அதிரும் ஒலியெழும்ப, எந்த நிமிடத்தில் எறிகணை விழுமோஎன்று அச்சத்தில் விரல்நடுங்க விடுதலைக் கொடியேற்ற, உச்சத்தில் படபடக்கும் கொடியுடன் இதயம்கூட!!!

மழைவிழும் எழில்வனம்

படம்
மழைக் காற்றது மூங்கில்வழி நுழையும் ஒலி கேட்கும் இசைகேட்டிட மகிழ்வில் தரு வகைகள் தலையாட்டும் இதழின் வழி மதுவோடிட இலையும் நிலை தளரும் கிளை யாடிய மலர்கள்பல மண்ணின் மடியுதிரும் வழியும்இசை பரந்தோடிட மகிழும் உயிரினங்கள் வழிமாறிட மலைப்பாறையில் வதியும் குருகினங்கள் துளியும்விழத் தோகைமலர் விரிக்கும் மயிலினங்கள் ஒளியும்செல ஓசையுடன் பிளிரும் களிறினங்கள் ஊதும்இசை யொலிகேட்டிட அதிரும் எழில்மேகம் காதில்குளிர் வாடைதொடத் தழுவும் இளமானும்... மன்றின்மழை பெரிதாகிட வெளியில் வரும்நாகம் கொன்றைமலர் விரிபோர்வையில் களித்தே நெளிந்தாடும்... கண்டேயதன் எழிலில்மிக மையல்கொடு தானும் வண்டாடிடும் மலர்த்தூளியில் கவியும் விளையாடும்... கொண்டாடிடும் மழைநாளதன் கோலம்நிறை அழகில் உண்டோ அதன் நிகராய் மற்றெதுவும் இவ்வுலகில்?

ராட்சசியோ நீ ???...

படம்
நாலு வருஷங்களாய் நடக்கவிடாமல் எனைத் தோளில்சுமந்த தந்தை கீழே இறக்கிவிட்டு, ஆனை அம்பாரியென உனைச் சுமந்து ரசித்திருக்க, பாலோடு அன்னமிட்டு பாசமாய்க் கொடுத்தஅன்னை நாலு வயசாச்சு நல்லா வளர்ந்தாச்சு வேலையிருக் கெனக்கு நீயாகச் சாப்பிடென, எனக்கான உறவுகளை உனதாக்கிப் பகிர்ந்துகொண்டு கணப்பொழுது நகர்ந்தாலும் கணக்குப் புத்தகத்தைக் கிறுக்கிக் கிழிக்கின்றாய் சிரிக்கின்றார் அதை ரசித்து... என் பின்னாலே நடந்துவந்து பள்ளியிலே சேர்ந்த நீயும், மதிப்பெண் முன்னாலே பெற்று எனைப் பின்னாலே தள்ளிவிட்டாய்... அண்ணா என்றழைத்தபடி என்வகுப்பில் நுழைந்து நீயும் கண்ணாலே நோட்டமிட்டு கடைசி இருக்கையென்று வீட்டில், சொல்லாத பெருமையெல்லாம் சொல்லி அழவைத்தாய்... பாட்டு வகுப்போடு பரத நாட்டியமும் பள்ளிப் படிப்போடு பதவிசாய்ப் படித்துவிட்டுப் பதக்கங்கள் வாங்கினாய் நீ, பாட்டு வாங்கினேன் நான்... கல்லூரி வயசினில் நான் காதலுடன் கவியெழுத, நான் இல்லாத பொழுதிலதை எடுத்து கொடுத்துவிட்டு, நல்லவளாய்ப் பேரெடுத்தாய் நந்தியாயென் வழியில்நின்றாய்... கல்யாணச் சந்தையிலே கனக்க நகைபோட்டு ஆட்டுக்கல் அம்மியோடு அனைத்துவகைச் சீரும்செய்ய, தோட்டம் துரவென்று அத...

முடிச்சவிழ்த்தான் முகுந்தனவன்!!!

படம்
துடித்த உதடுகள் அடக்கிய வார்த்தையை எடுத்து மறுபடியும் சொல்லுகின்றாள் சுசீலையவள்... அடுத்துவரும் வார்த்தை என்னவாய் இருக்குமென்று நடுக்கமாய்க் கணவனின் முகக்குறிப்பைப் பார்த்துநின்றாள்... எத்தனை வருஷமாச்சு, என்நிலையும் வறுமையாச்சு இத்தனைநாள் இல்லாமல் இல்லாமை தகித்தவுடன், அட்டமியில் அவதரித்த கிருஷ்ணனைப்போய் பார்ப்பதற்கும் வெட்கமா யிருக்குதடி, வேதனையும் தோன்றுதடி... என்று பதிலுரைத்தான் இயலாமை எடுத்துரைத்தான் வழி யொன்றுமறியாமல் வாய்மூடி நின்றவளைக் கண்டு மனம்வருந்திக் கண்விழிநீர் துளிர்த்தவனாய் நின்றான் குசேலன் நெடிதுயிர்த்தான் வார்த்தையின்றி... பண்டு குருகுலத்தில் பழகிய கண்ணனவன் இன்று துவாரகையின் மன்னனாய்த் திகழ்கின்றான் கொண்டுபோய் அவனிடத்தில் அன்போடு கொடுப்பதற்கும் ஒன்றுமில்லை என்னிடத்தில் என்றவனும் மருகிநிற்க, ஒன்றும் எதிருரைக்க இயலாமல் தளர்ந்தவளாய்ச் சென்று சிறிதவலைக் கொண்டுவந்த மாதரசி, நன்றாய் அவலதனைத் துண்டினில் முடித்துக்கட்டி, தந்தாள் கணவனிடம் செல்லுங்கள் என்றுரைத்தாள்... சென்றான் குசேலனவன் சோர்வுற்ற நடையுடனே கண்டான் கண்ணவன் தாவிவந்து ...

காலச் சுவடுகள்

படம்
அவள், வழிமறந்த கோவலனைப் பழிவாங்க முயலாமல் வழிமாற்றிப் பிள்ளைகளைப் பழியின்றி வளர்த்த அன்னை... கல்லும் மண்ணுமாய்க் கலந்து கட்டிய வீட்டை தன் சொல்லாலும் செயலாலும் சொர்க்கமாக்கிக் காட்டியவள்... அவள், கையளவு அரிசியுடன் உப்பிட்டுக் கஞ்சிகாய்ச்சி, கைபொறுக்கும் சூட்டில் ஊட்டிவிட்ட சுவையதனில் நெய்யிட்ட பால்சோறும் தோற்றுப்போய் ஓடிவிடும்... வாடா என்றருகிருத்தி வாஞ்சையாய்க் கரம்பிடித்து கூடாத நட்புடனே கூடாதே என்றுரைக்க, இன்று, கோடானு கோடி கொடுப்பவர் வந்தாலும் மீறாமல் நிற்கும்பிள்ளை மாயமோ அவளின் வார்த்தை? அன்று, இல்லாமை என்றவொன்று இருந்ததே தெரியாமல் வெள்ளாமைக் காட்டில் வேலைசெய்து உடல்மெலிந்தும் கல்லாமை இல்லாமல் பிள்ளைகளை வளர்த்துவிட்டு, அன்னையென்ற தெய்வமொன்று இல்லாத குறையன்றி இல்லாமை ஏதுமின்றி இமயமாய் நிற்கின்ற பிள்ளைகளின் புகழைமட்டும் காணாமல் போய்விட்டாள்... அன்னையின் நினைவுகளை அடிமனதில் சுமந்தபடி கண்ணீரின் சுவடுகளை கதவுக்குள் பூட்டிவிட்டு, நாடுவிட்டுப் போனபிள்ளை தேடிவந்தான் சுவடுகளை... கூடுகட்டி வாழ்ந்ததுபோல் குளிரிலும் மழையினிலும் அன்னையின் ...

என்னத்தைச் செய்தீங்க... (9)

என்னத்தைச் செய்தீங்க...(ஒன்பதாவது பகுதி) தொய்வுற்ற நடையுடன் தந்தை வெளியில்செல்ல ஐயுற்ற பிள்ளைகள் அமைதியை அணிந்தபடி, வெய்யிலில் வாடிய கொடியாய் முகம்கறுத்து பையவே போயங்கே வாசலில் அமர்ந்தனர்... உறையிட்ட வாகனம் ஒய்யாரமாய் நிற்க, உடைவாங்கப் பணமின்றி நிற்கும் மனத்தவிப்பில் முறையற்ற ஆசையால் மனவருத்தம் வந்ததென்று மருகினாள் சிவகாமி மௌனமாய் மனதுக்குள்... பக்கத்து வீட்டில் வெடித்த வெடியிலொன்று முற்றத்தில் வந்து சத்தமாய் வெடித்ததிர எட்டிப்போய்ப் பார்த்த பிள்ளைகள் இருவரும் பட்டாசும் பையுமாக அப்பாவைப் பார்த்தார்கள்... பைநிறைய வெடிவகைகள் பளபளக்கும் புது உடைகள் நெய்யிலே செய்த நெஞ்சினிக்கும் சுவையினங்கள் என்று யாவையும் எடுத்துவைத்த கணவனிடம் கையிலே மோதிரம் இல்லையே எங்கேயென்றாள்...

என்னத்தைச் செய்தீங்க... (8)

என்னத்தைச் செய்தீங்க...(கவிதைக்கதை- எட்டாவது பகுதி) மட்டைப் பந்தாடிய மதுரையின் சிறுவர்கள் ஒற்றைப்புற விளக்கை உடைத்துவிட்ட காரணத்தால் பொன்போல மதுரைக்குப் போன வாகனம் புண்பட்டுத் திரும்பியதைக் கண்டார் செல்வமணி... சேமித்த காசெல்லாம் செலவாகிப் போய்விடவே சாமிக்கு நேர்ந்துவைத்த உண்டியலைத் திறந்தெடுத்து வாகன விளக்கினைச் சரிசெய்து வந்தவரை வாய்மூடி மௌனமாய்ப் பார்த்திருந்தாள் சிவகாமி. திருவிழாக் காலமாய் தீபாவளி வந்தது... பள்ளிக்குச் சென்று திரும்பிய தந்தையிடம் பிள்ளைகள் உடைவாங்கப் போகலாம் என்றுரைக்க, முள்ளிலே மிதித்தவராய் முகம்கறுத்தார் செல்வமணி... செல்லமகள் சொன்னது செவியிலே கேட்கலையோ? நல்லநாள் வருமுன்னே நாலும் வாங்கவேண்டாமோ? என்றுதானும் மக்களுக்கு இசைவாகக் குரல்கொடுத்து இன்றுபோய் அனைவருக்கும் ஆடைவாங்கலாம் என்றாள்... இன்றுசெல்ல இயலாது இன்னொருநாள் வாங்கிடலாம் என்று முகம்திருப்பி மெதுவாகச் சொன்னபடி, சென்றுதான் கழற்றிய சட்டையை அணிந்தபடி பையைத் தடவிப்பார்த்தார் பெருமூச்சைப் படரவிட்டார்...

என்னத்தைச் செய்தீங்க...( 7)

பள்ளிசென்ற நாட்களிலே பயணம்செய்ய இயலாமல் முற்றத்தில் வாகனம் முழுவெயிலில் நிற்கக்கண்டு, மூவாயிரம் ரூபாய் முழுசாய்ச் செலவுவைத்து ஆடைவாங்கிச் சூட்டிவிட்டாள் அழகாகச் சிவகாமி... வார இறுதிநாட்கள் வந்தது மறுபடியும்... சக்கரத்தில் எலுமிச்சை குங்குமம் தடவிவைத்து பத்திரமாய்ப் புறப்பட்டு பழனிக்கு நேர்ந்துகொண்டு அக்காவின் வீட்டுக்கு அழையாமல் சென்றபோதும், ஆரத்தழுவிக் கொண்டு அன்போடு வரவேற்று காரக் கறிவறுவல் செய்துவைத்து விருந்தளித்து, மதுரைக்குச் சென்று மகள்வீட்டைப் பார்த்துவர மறுநாள் ஒருநாளும் வாகனம் கேட்டாள் அக்கா... அக்கா கேட்ட கணம் 'திக்'கென்று அதிர்ந்தாலும் அக்கா நீ கேட்டும் மறுப்பேனா என்றுசொல்லி, பக்குவமாய்த் தன்பெருமை காப்பாற்றும் வண்ணமாக மதுரைக்கு வந்துநானும் மகளைப்பார்க்க வேணுமென்றாள்... அக்காவும் தங்கையும் அருமை மக்களுடன் மதுரைக்கு மகிழ்வுடன் செல்லும் வழியிலே மறுநாள் வேலைக்காய் ஊர்செல்லும் கணவரை பேருந்து நிறுத்தத்தில் இறக்கிவிட்டாள் சிவகாமி மத்தியான வெயில் மண்டையைப் பிளந்தாலும் மகிழ்வுந்தைப் பார்த்து இகழ்நகையைச் சிந்திவிட்டு, கரையோர இருக்கையைத் தேர்ந்தெடுத்து அமர்ந்தபடி பணிக்காகப் ப...

என்னத்தைச் செய்தீங்க...(6)

என்னத்தைச் செய்தீங்க...(கவிதைக் கதை-ஆறாவது பகுதி) ஆரத்தி யெடுத்து அழகாய்ப் பொட்டிட்டு காருக்குச் செய்த மரியாதை எதனையும் கணவன் எனக்குக்கூடச் செய்ததில்லை என்றபடி தனக்குள் புலம்பியே நெடிதுயிர்த்தார் செல்வமணி வாகனம் வாங்கினால் போதுமா என்ன, வாகான ஓட்டுனரைத் தேடுங்கள் என்றுசொல்ல நாளுக்கு நூறென்று நறுவிசாய்ப் பேசியே காருக்கு ஓட்டுனரைக் கொண்டுவந்தார் ஆசிரியர். வந்த ஓட்டுனரைக் கொஞ்சமும் விட்டிடாமல் செந்தூர்க் குமரனையும் சீர் குலசை அம்மனையையும் கன்னியா குமரியையும் கடற்கரை மாதாவையும் ரெண்டுநாள் விடுமுறையில் கண்டுவரத் திட்டமிட்டு, வண்டியில் புறப்பட்டு வழியில் இளைப்பாறிவிட்டு சென்று கிளம்புகையில் சக்கரம் பழுதாக, உண்டுவரக் கொண்டுசென்ற உணவுவகை அத்தனையும் வழியோர மரநிழலில் உண்ணும் நிலைவரவே, உள்ளுக்குள் எழுந்துவந்த உக்கிரம் புதைத்தபடி, ஊரோட கண்ணெல்லாம் மொத்தமாய் ஒன்றுபட்டு, காரோட சக்கரத்தைப் பாதித்த தென்றுசொல்லி பழுதினை நீக்கிப்பின்னர் வீட்டுக்கே திரும்பச்சொன்னாள்...

என்னத்தைச் செய்தீங்க...(5)

என்னத்தைச் செய்தீங்க...(கவிதைக்கதை - ஐந்தாவது பகுதி) கடந்தது சிலநாட்கள் கனத்த மௌனத்துடன் நகர்ந்தது சிலபொழுது நேர்கொள்ளாப் பார்வையுடன் நிலவிட்ட மன இறுக்கம் சங்கடம் கொடுத்தாலும் துலங்கிட்ட ஒருவழியைக் கண்டுகொண்டார் செல்வமணி. புலர்ந்திட்ட அன்று புதியதோர் காலையில் மலர்ந்திட்ட விழிகள் மகிழ்ச்சியில் அகன்றிட கோலமிட்ட வாயிலில் கொள்ளை அழகுடன் வந்து இறங்கியது வாகனம் ஒன்று... வாகனம் கண்டதும் விழிகளில் வியப்புடன் தாயிடம் சொல்லிடச் சென்றனர் பிள்ளைகள் கல்லிலே தோசையைக் காயவே விட்டுவிட்டு நல்லநாள் வந்ததென வாசல்வந்தாள் சிவகாமி... என்னதான் என்மீது கோபம் கொண்டாலும் என்னவருக்கு என்மேல் பாசம் அதிகம்தான் என்று மனமகிழ்ந்து "என்னங்க" என்றவாறு சென்று கணவனை எழுப்பினாள் சிவகாமி... மக்களும் மனைவியும் மகிழ்ந்ததைக் கண்டாலும் மனதின் ஓரத்தில் மருட்சியும் தென்பட போவது வரைக்கும் போகட்டு மென்றெண்ணி வாகனம் நோக்கிச் சென்றார் செல்வமணி.

என்னத்தைச் செய்தீங்க...(4)

என்னத்தைச் செய்தீங்க...(கவிதைக் கதை- நான்காவது பகுதி) என்று பதிலுரைத்தார் எண்ணத்தை எடுத்துரைத்தார் கொன்று விடுவதுபோல் கோபம்கொண்டு நின்றவளை சொல்லித் திருத்திடவோர் வழியேதும் அறியாமல் மெல்லக் கரம்பிடித்தார் மின்னல் பாய்ந்த மரமானார்... கன்னல் கரும்பே கனியமுதே என்றுசொல்லி கல்யாணம் கழிந்தபோது காதலுடன் கைப்பிடிக்க மெல்லத் தலைகுனிந்து உள்ளம்சிதைத்த பெண்ணை எங்கே தொலைத்தேனென்று ஏங்கினார் செல்வமணி... கணவனின் மனப்போக்கை அறியாத மடமையுடன் நினைத்ததை நடத்திடும் பிடிவாதம் பிடித்திழுக்க அடுத்த அம்பினை ஆத்திரம் தோய்த்தபடி எடுத்து எறியலானாள் சினத்துடன் சிவகாமி... "என்னத்தைச் செய்தீங்க? எதை வாங்கித் தந்தீங்க? ஒண்ணுக்கு ரெண்டுபெற்று ஓடாகத் தேய்ந்தாலும் நாய்பட்ட பாட்டில் ஒரு நானோ வாங்கத் துப்பில்லை, என்ன இது அநியாயம்? என்று குரலுயர்த்த, மானம் போகுதென்று மனவருத்தம் கொண்டவராய் "போ நீ உள்ளே"யென்று புகைச்சலுடன் சொல்லிவிட்டுத் தானெழுந்து சென்றார் தன் நடையில் தளர்ச்சியுற்றார் தாயுடன் கைகோர்த்த மக்கள்கண்டு மனமுடைந்தார்.