குறிஞ்சி மலர்கள்

வீட்டுக்குள் நுழைகையில் நள்ளிரவாகியிருந்தது... உள்ளே, ஒற்றை விளக்கொளியில் உறங்காதிருந்தது வீடு... தேடியெடுத்த பதிலுடன் தைரியமாய் நுழைகையில், வாசல்படி தாண்டி வந்து விழுந்தன நெல்லைச் சீமையின் மண்மணம் மாறாத வசவுகள்... அப்பாவின் வசவுக்கு எதிர் வசவு தேடாமல் சட்டையைச் சுருட்டித் தலைக்கடியில் கொடுத்தபடி, மிதிவண்டித் திண்ணையில் ஒருநொடியில் உறங்கிப்போனான்... ஒற்றை விளக்கோடு வசவுகளும் ஓய்ந்திட, சத்தமின்றித் தூங்கியது வீடு... முப்பது நிமிடங்கள் முழுமையாய்க் கரையுமுன் அவன் தந்தை, தொட் டெழுப்பினர் தன் மனைவியை மெதுவாக... என்னவென்று கேட்டபடி எழுந்த மனைவியிடம் சொன்னார் மெதுவாக, "வெளியே, பிள்ளைக்குக் கொசுக் கடிக்கும், போய் போர்த்திவிட்டு வா" என்று!