Friday, June 17, 2016

அவளும் தாயானாள்!

தாய்மைக் கென்றே  சில
தனித்தன்மைகள் இருக்கிறது..

வயிற்றில் சுமக்கையிலே 
ஒரு 
வரம் கிடைத்த பெருமை வரும்...
பிள்ளை
மடியிறங்கித் தவழ்கையிலோ 
மாபெரும்  மகிழ்ச்சி வரும்... 

தோளிலே பிள்ளையுடன் 
தெருவிறங்கி நடக்கையில் 
முன்னெப்போது மில்லாத  
ஒரு தன்னம்பிக்கை தானேவரும்...

தாயின் கரம்பிடித்துத் 
தான் நடந்த மகளொருத்தி 
தன்னையும் அதுபோல
உயர்த்திக்கொள்ளுகிற தருணம் அது...

அட, என்னை விடுங்கள்...
அது 
அவளுக்கும் அப்படித்தானென்று அறிகையில் 
ஆச்சர்யம்தான் மிஞ்சியது...

பிறந்ததிலிருந்தே அவளைப்
பார்த்துப் பரிச்சயமுண்டு,
பெற்றவளின் பின்னாலேயே 
சுற்றிச்சுற்றி வருவாள்... 

ஆனால்,
என்னவோ தெரியவில்லை...
என்னுடைய குரல் மட்டும்
ஏனோ 
அச்சுறுத்தும் அவளை...

உடன்பிறந்த இரண்டுபேரும்
வளர்ந்து இடம் பெயர்ந்தாலும்
அவளுக்கு மட்டும் 
எப்போதும் அம்மாதான்...

சட்டென்று ஒருநாள்
சன்னல் வழியே பார்க்கையில்
பிள்ளை வயிற்றுடன்
பெருமிதமாய்த் தெரிந்தாள்...
கண்களைக் கசக்கிக்கொண்டு 
மறுபடியும் பார்த்தேன்...

உண்மைதான் அது என்று
உறுதியாய்த் தெரிந்தாலும்
இதெல்லாம் எப்போது நடந்தது?
யாரவளின் துணையென்று 
இயல்பானதொரு கேள்வியும் எழுந்தது...

கடந்தது சில வாரங்கள்...

காலாண்டு விடுமுறையைக் 
கழித்துவிட்டுத் திரும்புகையில்
மறுபடியும் 
கண்ணில் பட்டாள் அவள்,
கூடவே
ரெண்டு குட்டிக் குழந்தைகள்...

அடடே...
இரட்டைப் பிள்ளையா இவளுக்கு 
என்று எட்டிப்பார்க்கையில்,  
என்னை 
எதேச்சையாய்ப் பார்த்தாள் அவளும்...

அட!
என்னை ஏறிட்டு நோக்கிய 
அந்த விழிகளில்
எப்போதும் தென்படும்
அச்சமோ கலக்கமோ 
அணுவளவும் இல்லை...

நானும் அம்மாதான் என்ற 
அலட்டல் தான் 
தெரிந்தது எனக்கு...

என்னே தாய்மையென்று 
என்னையுமறியாமல் வியக்கவைத்த 
அந்தப் 
பெண்ணவள் யாரென்று கேட்கிறீர்களா?

என் பின்னாடி வீட்டில் 
தன் சொந்தங்களோடு வசிக்கிற
ஒரு 
சின்னப் பூனைதான் அவள்!

Tuesday, November 24, 2015

நான்...இயற்கை பேசுகிறேன்!

எங்கு பார்த்தாலும் புலம்பல்
இப்படியா பெய்வதென்ற குமுறல்...

வெள்ளம் என்கிறீர்கள்
வெறுப்பைக்கொட்டி எழுதுகிறீர்கள்
உள்ளும்புறமும் தண்ணீரென்று
ஊரெல்லாம் அங்கலாய்க்கிறீர்கள்...

ஆனால்,
என்ன குற்றம் செய்தேன் நான்?

வாவா என்று
வருந்தி அழைத்தீர்கள்...
வாடுது பயிரென்று
வயலில் நின்று விம்மினீர்கள்...

கடவுளே, உனக்குக்
கண்ணில்லையா? என்று
கையை நீட்டிக் கதறினீர்கள்...

கடனைக்கட்ட வழியில்லாமல்
கடிதம் எழுதிவிட்டுக்
கழுத்தில்
கயிற்றை மாட்டிக்கொண்டீர்கள்...

கோயில் கண்ட இடமெல்லாம்
யாகத்தீ வளர்த்தீர்கள்,
மழைக்காக ஜெபித்தீர்கள்,
தொழுகையில் அழுதீர்கள்...

கழுதைக்கெல்லாம்
கல்யாணம் பண்ணிவைத்து
வெய்யில் வானத்தை
வெறித்து நின்றீர்கள்...

மரங்களுக்குப் பதிலாக
மாடிவீடாய் அடுக்கிக்கட்டி
இறங்கிவந்து அனைவருமாய்
கூட்டுப் பிரார்த்தனை செய்தீர்கள்...

ஏரிகளில் இடம்வாங்கி
எடுப்பாய் வீடுகட்டி
ஏசி போட்டு மாளவில்லை
எப்போ வரும் மழையென்றீர்கள்...

இத்தனையும் கேட்டுவிட்டு
எத்தனை தவிப்பென்று,
ஐயோ என இரங்கி
ஆறுதலாய்ப் பொழிகையில்,
குளமாகுது ஊரென்று
குமுறிக்குமுறி அழுகிறீர்கள்...

ஐப்பசியில் அடைமழை
கார்த்திகையில் கனமழை என்று
அன்றே எழுதிவைத்த
ஆதித்தமிழர் நியதிப்படி
கணக்காக வந்தேன்,
சுணக்கமின்றிப் பொழிகிறேன்...

ஆனால்,
குடத்தைக் கவிழ்த்துவைத்து
நடிப்புக்காய்க் கதறினீர்களென்று
இப்போது தெரிகையில்
எரிச்சல்தான் மிஞ்சுகிறது!



Monday, November 23, 2015

காணாமல் போனவை பற்றிய அறிவிப்பு!

ஒற்றெழுத்துக்கள்
உறவுகளில் தூய்மை
சுத்தமான காற்று
கொத்தி விளையாடும் குருவிகள்

கிட்ட ஓடிய நீரோடை
கீற்றுப் பந்தலின் குளிர்ச்சி
ரெட்டைச்சடைப் பின்னலில்
வட்டத் தோரணமாய்ப் பூக்கள்

முற்றத்தில் சாணம்
முறமெடுத்துப் புடைக்கும் பெண்கள்
தொட்டி கட்டிய கிணறுகள்
வட்ட வட்டமாய் எருமுட்டை

முட்டை அடைவைத்து
இரு பத்தொருநாள் காத்திருந்து
முற்றத்தில் திரியவிடும்
கோழிக் குடும்பம்...

எட்டணாவுக்குக் கிடைக்கும்
பத்துத் தேன்மிட்டாய்
கட்டிச் சூடமிட்டாய்
கரையாத கல்கோனா...

அடுப்பில் சுட்ட பனம்பழம்
அனலில் வெந்த பனங்கிழங்கு
மடிப்புவைத்துக் கட்டும்
இடுப்பைச் சுற்றிய தாவணி

பொத்திவைத்த பிரியங்களைச்
சுமந்துவரும் தபால்காரர்
பெட்டிவைத்துத் தலையில்
விற்றுவரும் வளையல்காரர்

இப்படி
எத்தனையோ காணவில்லை
தேடினாலும் கிடைக்கவில்லை...

என்று,
காணாமல் போனதெல்லாம்
கண்கள் விரிந்துமின்னப்
போனகதை என்று
பிள்ளைகளுக்கு எடுத்துச்சொல்லி
ஆறுதல் தேடுகிறார்
 மாநகரத்து அப்பா.

**கல்கோனா** - இது தென் மாவட்டங்களில் அந்தக்காலத்தில் விற்ற ஒரு மிட்டாய். வாயில் கரையாமல் நீண்டநேரம் கல்போலக் கிடப்பதால் அந்தப்பெயர்.

Wednesday, November 18, 2015

தாயாகக் கடவது!

மகனுக்குத் திருமணமாகி
மாதம் ஒன்றுதான் முடிந்திருந்தது...

அதற்கிடையில்
விருந்துக்கு வந்த மகள்
விழிகலங்கித் திரும்பிப் போனாள்...

விடுதியிலிருந்து வந்த மகன்
வெறுத்து
முகம் கறுத்துப்போனான்...

வந்த மருமகள்
என்னதான் செய்கிறாளென்றால்,
பெருமையாய்ப் பேசுகிறாள்,
உரிமையெடுத்துக்கொள்கிறாள்,
மாமியாரின் மளிகைக் கணக்குமுதல்
மாமனாரின் வங்கிக் கணக்குவரை...

ஆனாலும்,
மனசு கேட்கவில்லை மீனாட்சிக்கு...

வருகிற தீபாவளிக்கு
வந்துபோங்கள் என்று
மகனையும் மகளையும்
மறுபடியும் கூப்பிட்டாள்...

திரும்ப வந்து விசனப்படத்
திராணியில்லை என்றும்,
தின்பண்டம் ஏதும் செய்தால்
கொடுத்தனுப்பு என்றும்
மகளும் மகனும்
தொலைபேசி பதிலுரைக்க,
கலங்கிப்போன கண்களுடன்
கால்நீட்டி அமர்ந்தாள்...

அதற்குள்
தலைதீபாவளிக்குப் போகிறோம்
ஆசிகொடு அம்மா என்று
பேசியபடி பாதம்தொட்டான் மகன்,
யோசித்தபடி
அருகில் நின்றாள் மருமகள்...

எழுந்து நின்ற மீனாட்சி,
ஆசிகேட்ட மகனின் விழிதவிர்த்து
அருகில் நின்ற மருமகளிடம் சொன்னாள்,
"நீயும், சீக்கிரம் தாயாகக் கடவது" என்று!